Treinen

Als ik nou per ongeluk van het perron af val. Door een passant of passerende windvlaag. Zou men dan weten dat het niet met opzet was?

Of moet ik nu alvast getuigenis afleggen. Briefje in mijn binnenzak. Ik wil niet dood. Zou dat nog leesbaar zijn als ik gesandwich’d ben tussen trein en spoor?

Of dat ik te laat ben voor een kaartje kopen. Snel de trein inspringen. Belangrijke afspraak, liefst in een stad met conducteurenplaag natuurlijk.

En dan heb je zo’n conducteur met een pesthumeur. Een impulsieve conducteur om acht uur zestien ‘s morgens tussen Roosendaal en Eindhoven.

- Brom brom goedemorgen
- Hallo meneer de conducteur, edelachtbare.
(In geval van zenuwen ben ik altijd beleefd superplus.)
- Heeft u een kaartje.
-Nou geachte conducteur, daar zit mijn dilemma, met uw welnemen. Gezien een rekenfout mijnerzijds kwam ik helaas te laat op dat prachtige NS-station. Werkelijk. Heel mooi. Ik hoopte op een beetje begrip van uw kant-

Tegen die tijd voel ik de zweterige hand van de impulsieve conducteur met een pesthumeur. Op mijn linkerschouder. Dat mag nog net, een schouder. Kan nog educatief verantwoord zijn. Waarschijnlijk sommeert hij me dan mee te lopen. Duwt hij me hopsakee zó de trein uit. En dan heb ik natuurlijk net dat briefje in mijn andere jas laten zitten.